Out of Africa (woeha!)

Zo. Het zit er op. Dit was (is) mijn laatste week in Potchefstroom. Vandaag mijn laatste les met mijn studenten, nog een lunch met mijn collega’s en vanavond nog een braai in ons huis. Vrijdagavond vlieg ik dan terug naar Belgie.

Sinds mijn laatste post hier is er nog veel gebeurd, want ik had namelijk twee weken vakantie! Ik kreeg bezoek, en samen zijn we dan naar Pilanesberg geweest (een schitterend wildpark), gaan kamperen op een plaats genaamd Bokpoort (waar we onder andere ook zijn gaan raften) en hebben we Kaapstad bezocht, wat echt een schitterende stad is! Het was dus zeer fijn.

De trouwe bloglezer heeft misschien opgemerkt dat ik vroeger naar huis kom. Dat is ook zo. Een van de redenen daarvoor is dat ik besloten heb dat het nobele beroep van leerkracht toch niets voor mij is en besloten heb in de plaats American Studies te volgen. Zotjes.

Ghettosports

Op zondag 30 augustus organiseerden een paar locals een middagje sandboarding. Het sandboarden ging door nabij Krugersdorp, een een stadje in het midden van een mijngebied. Hier in Zuid-Afrika is mijnbouw nog steeds zéér levend, en het hele gebied rond Johannesburg stikt dan ook van de mijnen. Ze moeten die gigantische hoeveelheden zand uit het diepst van de aarde toch ergens kwijt, dus spuiten ze die op tot gigantische hopen die ze dan laten uitdrogen in de zon. De meeste van die dingen liggen daar eigenlijk gewoon het landschap te verpesten, maar sommigen hebben ook af en toe recreatief nut, bijvoorbeeld de onze.

Ik dacht dat sandboarden zoiets was als snowboarden, je weet wel, een fancy plank aan uw voeten binden en dan een of andere berg afsjeezen in stijl, maar het bleek dus echt een pak meer ghetto te zijn. Het enige wat je nodig hebt is eigenlijk een stuk stevig karton van ongeveer een vierkante meter. Wat je dan doet is de eerste, beste en steilste zandhoop in je buurt opklimmen, en met je buik op dat stuk karton die duin of terril afsjeezen. Dat dan herhalen tot je het beu bent of te veel honger krijgt. It is awesome. Werkelijk belachelijk plezant.

Na een paar uur op en af die heuvel gecrosst te hebben rammelden we van de honger dus zochten we een nabij roadhouse op en bestelden we hamburgers en milkshakes. Het grappige is dat je bij zo’n roadhouse je auto zelfs niet uit moet als je dat wil. Het volstaat om gewoon even te toeteren en een ober brengt je de menukaart aan je raampje. Als je dan klaar bent om te bestellen toeter je nog eens en even later wordt je eten naar je auto gebracht, compleet met een speciaal eetrekje om aan buiten aan je raam te hangen zodat niet heel je auto naar hamburgers ruikt. Geniaal!

Na al dat geluier aan tafel was het alweer tijd voor actie en werd er besloten om een nabij cart-circuit op te zoeken. Carten is hier, naar onze normen toch, echt heel goedkoop. Minder dan 5euro voor 15 laps of zoiets. Zeer prettig. De uitbaters vonden het echter iets minder prettig gezien het er allemaal nogal heftg aan toe ging en 3 carts dan ook de geest hebben gegeven, waaronder de mijne (gebogen stuurstang). Maar dus echt een heel fijne dag die zondag!

Voor de rest lopen de dingen hier voor mij stilaan ten einde. Binnen een maand ongeveer zet ik alweer voet op Belgische bodem. Voor het echter zo ver is is het eerst nog semestervakantie, krijg ik nog bezoek en trekken we dan naar Golden Gate (een natuurgebied) en Capetown.

     

Test!

Uit angst voor nog meer hatemail … een update!

Deze week was het testweek, een week waarin alle lessen opgeschort worden en de studenten test schrijven, soms tot drie of meer testen per dag, ook, en liefst zo lijkt het wel, op zaterdag. Die testen vinden ook plaats op de meest ongoddelijke uren: 8u ’s morgens op een zaterdag, 20u op een vrijdag of 18u op een zaterdag: het is geen uitzondering. Brrr.

Zo moesten ook mijn studenten afgelopen zaterdag, 29 augustus, om 8u ’s morgens test schrijven, en moest ik toezicht houden. De administratie daarrond bleek –uiteraard– weer gigantisch moeilijk wegens dubbel geboekte leslokalen, sleutels waarvan niemand wist waar ik ze kon krijgen, lokalen die niet te vinden waren want van naam veranderd, etc. Maar goed, zaterdagmorgen, 7.40u, ongeveer 20min voor de test moest beginnen was alles dan toch in orde geraakt. Voor die zaterdag had ik maar liefst drie examenlokalen in twee verschillende gebouwen onder mijn toezicht gekregen, een fysiek probleem voor mezelf, zo dacht ik. Gelukkig voor mijn algeheel fysiek welzijn maar er waren hulpjes voorzien! Ik kreeg hulp van 6 semi-bejaarden die toezicht hielden in de lokalen terwijl ik van het ene lokaal naar het andere sprintte om eventuele problemen op te lossen en vragen van de studenten te beantwoorden. Vier van mijn minions waren echt hulpvaardig en gemotiveerd maar de twee anderen waren helaas niet de scherpste potloden in de kleurdoos …
De test was multiple choice, en die worden hier trouwens niet meer met de hand gecorrigeerd, dat is niet meer van deze tijd, alsjeblieft zeg, maar door een machine. Helaas voor mij werkt dat ding wel niet zo fantastisch en kon ik een derde van mijn studenten manueel gaan verbeteren omdat de machine ze of terug uitgegooid had (ERROR) of gewoon “vergeten” was de punten op te slaan. Ook het bonuspunt dat ik voorzien had vanwege een fout in de test kon de machine niet mee om. Vooruitgang! Dus vandaag heel de dag administratie afgehandeld en punten herberekend! Hulde aan de techniek!

Over techniek gesproken, zondag wordt de elektriciteit op de ganse campus uitgezet om testen uit te voeren. Gezien Zuid-Afrika de laatste paar jaar geplaagd wordt door blackouts heeft de universiteit een jaar of twee geleden besloten te investeren in een eigen generator, zodat op z’n minst de universiteit toch zou kunnen blijven werken bij zulke fratskes. Wel, zondag gaan ze dus heel de dag testen uitvoeren op dat spel, en gezien ik dus op de campus woon is er bijzonder veel kans dat ook ons huis van 7u tot 17u zonder elektriciteit zit! Grrr. Maar ok. Braaitime!

Verder, als er ooit nog terug elektriciteit is update ik mijn blog met foto’s van het sandboarden vorige week zondag. Dat was bijzonder ghetto maar bijzonder cool!

Zondag 16 augustus: 4×4, African Style

Op zondag 16 augustus organiseerde mijn mentor voor mezelf en mijn kotgenoten een heuse 4×4 trip! Omdat hij zelf zo geen voertuig bezit had hij een vriend (die ik een tijd geleden al ontmoet had op een braai) en zijn buurman opgevorderd om voor ons te rijden. De bakkies: Een Nissan Pajero en The Greatest Vehicle in the World: een Toyota Hilux pick-up truck.

Het 4×4 terrein was een privé-terrein, gelegen in de koepel (ofte: Vredeford Dome), het gebied hier nabij Potch dat enkele miljoenen jaren geleden getroffen is door een of andere meteoor met malafide bedoelingen (Annihilation! The end of the world as we never knew it! The end of all life!). Helaas voor de komeet veroorzaakte die niet meer dan een verrimpeling in het aardoppervlak, met een wreed schoon landschap als resultaat! Maar over de koepel schreef ik al eens. Soit, het was dus daar te doen, op naar verluidt een van de beste 4×4 tracks van het land!

4×4 rijden hier in Zuid-Afrika is een, euh, aparte bedoening. Benodigdheden: een 4×4 voertuig, een vrolijke stemming, vrienden, braai gerief, en het belangrijkste van al: een koelbox stampvol bier. Je rijdt met je rechterhand, en met je linkerhand hou je een pintje vast. Bij moeilijke stukken zet je je pintje even in de bekerhouder. Je medepassagiers vraag je om je op tijd en stond een nieuw pintje aan te reiken. Geniaal, op een iets of wat verdraaide manier. Maar geniaal, zowieso.

Maar het was dus fantastisch. Rechtstaand op de achterkant van zo’n pickuptruck, je haren in de wind, angstig wegduikend voor laaghangend loofbos… geniaal! Het is een beetje zoals paardrijden, maar dan zonder paard, met meer lawaai en je moet zelf niets doen buiten je vast houden. Maar het heeft er wat van weg, serieus! Fantastisch ook hoe zo’n 4×4 zich zonder veel moeite, met schijnbaar het grootste gemak zelfs, zichzelf overal door trekt. <3 those machines.

Na een paar uur gereden te hebben stopten we aan een braaiplek voor een heerlijke braai. Stevig voedsel was noodzakelijk want daarna zouden we een bijzonder steil en moeilijk stuk voor de kiezen krijgen! Dat stuk was een en al naar boven, over rotsen, dan weer naar beneden door supersteile dalen (meer dan 30 graden) en dan weer opnieuw! Hell fuggin’ yes.

Het eerste deel, een bijzonder moeilijk rotsstuk, zijn we zonder veel kleerscheuren doorgekomen. De Pajero had enkel een deuk op het voetblad onder de deur opgelopen maar dat was geen probleem: “it adds character.” De mensen die achter ons reden, in een schitterende Land Rover 110, kwamen er echter niet zo simpel van af. Hun bestuurder was stomdronken, ongetwijfeld klein geschapen, en nam echt debiel veel risico’s. Met een rotvaart spurtte hij dat moeilijk stuk op. Roekeloos, zeker gezien er 4 volwassenen en 3 kleine kinderen in zijn 110 zaten. Soit, na 50m zijn voorwielen klem gereden, nog eens ferm gas gegeven en zodoende met zijn bulderende V8 zijn transmissie naar de voorwielen aan stukken getrokken. Als gevolg daarvan werd heel zijn auto opgewipt en dankzij de zwaartekracht ook weer kei hard neergesmakt, waardoor de transmissie naar de achterwielen door een ferme steen aan diggelen werd geslagen. Gedaan met de pret. Nature vs. Land Rover: 1 – 0. Daar stond hij dan te koekeloeren, aan het begin van het moeilijkste stuk. Maar toen! Toen is het meest glorieuze voertuig ter wereld in actie geschoten: de Toyota Hilux Pickup Truck.

Top Gear fans weten dat Jeremy, Hammond en James gepoogd hebben zo’n Hilux te vernielen, maar daar niet in geslaagd zijn. Ze hebben die vastgebonden aan de kust en gewacht op vloed, in brand gestoken, te lijf gegaan met een sloophamer, er een caravan op laten vallen, bovenop een flatgebouw gezet en het gebouw dan laten instorten,… Het ongelooflijke was dat die Hilux, na alles, nog steeds reed. Awel, serieus, na vorige zondag ben ik bijna op mijn knieën gevallen en dat ding gekust. Onwaarschijnlijk wat dat voertuig daar heeft gepresteerd.

Nadat onze nieuwe vrienden dus gestrand waren met hun Land Rover is mijn mentors buurman met zijn Hilux terug wat naar beneden gereden en voorgesteld om die mensen voor de rest van de weg te takelen. Na nog wat stoere praat van de Land Rover eigenaar “I would rather push my Land Rover than being towed by a Toyota” hebben we toch maar een sleepkabel bevestigd en hen dus op sleeptouw genomen (woeha!). De rest van de tocht was gewoon subliem. Ik stond daar, achter op het bakkie van de Toyota, gewoon te kirren van plezier en ontzag voor die Hilux. Wat een machine! Met schijnbaar nog niet de minste moeite sleepte hij die Land Rover voort, door berg en dal, bocht na bocht, heuvel na heuvel. Magnifiek, er is geen ander woord voor. Niets was opgewassen tegen de brute kracht van de Hilux. De sleepkabel brak, en ook de towbar van de Land Rover brak gewoon onder de macht van de Toyota! De KRACHT. Awesome. Wat een voertuig! Na een paar uur gesleep dan uiteindelijk rond 19u dan toch aan het eindpunt geraakt, en moe en voldaan terug naar Potch gereden. Het was subliem, werkelijk subliem!

Hieronder enkele foto’s!

          

7 – 11 augustus: St. Lucia Wetlands (deel 2)

De volgende ochtend, zondag,  kroop ik dus om 6u mijn bed uit om ervoor te zorgen dat onze auto op een ordentelijke manier gewisseld werd. Vrouwe Fortuna had blijkbaar genoeg van met onze voeten te rammelen en 4u later stond er effectief een nieuwe auto, een Volkswagen Polo deze keer, te blinken. Tegen 11u zijn we dan ook in het vreselijk mooie St.Lucia geraakt.

St.Lucia is een klein plaatsje, ongeveer 1 straat groot, en is gelegen aan de monding van een rivierenstelsel in de Indische Oceaan. Ten noorden van St.Lucia liggen The St.Lucia Wetlands, een moerassig natuurgebied dat zoals gezegd uitgeroepen is tot UNESCO werelderfgoed. De zee is woest en blauw, het zandstrand wit, het rotsstrand ruw, de duinen rijkelijk begroeid, er zijn bossen, alles is groen, aapjes lopen in de straten rond, neushoorns en zebras grazen in het gras, … Schoon zelle. Het is er wel heel toeristisch, maar in feite niet op een storende manier, al denk ik dat dat wel anders is in het hoogseizoen (het is hier tenslotte nog steeds winter). Maar echt een geweldig mooie plaats.
Vanaf we een slaapplaats gevonden hadden ons in ons zwemfoudraal gestoken en richting strand voor welverdiende rust na de beproevingen van de vorige dagen. Daarna nog even een korte wandeltocht langs de monding van het rivierenstelsel en dan ’s avonds gaan eten in restaurant The Quarterdeck (Moby Dick lezers krijgen nu spontaan uitslag =p). Scampi’s en een gigantische rib gegeten. Fantastisch. Restaurantbezoek is geweldig in Zuid-Afrika: 4 man, iedereen met voorgerecht, hoofdgerecht, en twee man nagerecht, drinken en cocktails, en dat alles voor een totaal van 62euro. Geniaal.

Voor de volgende dag wilden we eigenlijk walvissen gaan spotten, maar de plaatselijke afzetter vroeg 770 Rand per persoon voor 2 uurtjes op zee in zo’n veredelde roeiboot. Laat al maar. Dan maar gaan horen voor een tour door het natuurgebied, met de auto weliswaar want wandelen, dat is niet meer van deze tijd. Gezien dat gebied UNESCO-protected is mogen daar maximaal 120 voertuigen per dag binnen. De brave mensen van de toeristische dienst drukten ons echter op het hart dat we echt wel heel vroeg, 7u ’s morgens of zo, aan die poort moesten zijn want anders zouden we absoluut niet meer binnen geraken!!! Wij braafjes om 5.45u uit ons bed en het natuurgebied in. Wreed schoon daar in het licht van de klimmende zon. We hadden wel geen eten bij maar we waren optimistisch: daar in dat natuurgebied lag een plaatsje, Cape Vidal genaamd, waar we wel iets dachten te kunnen kopen of eten. Helaas, alweer! Bleek dat Cape Vidal enkel bestond uit wat vakantiebungalows en een braaiplek of veertig. Maar verder niks. Echt niks. Een kleine souvenirshop was er wel uiteraard, maar die verkocht geen eten, enkel koekjes tegen onredelijke prijzen. Toch maar koekjes dan, want we hadden honger! Ik kan nog steeds geen koekjes rieken of zien. Soit, schoon strand, ook daar. Dan nog het natuurgebied rondgetoerd, hier en daar gestopt aan zo’n sightseeing spot en dan maar terug naar St.Lucia gegaan want nog steeds honger, en ondertussen hadden we ook wel alles al gezien: meer dan 1 weg en een zandpad loopt er uiteraard niet door zo’n natuurgebied. En slechts een deel is maar toegankelijk vanaf St. Lucia, voor de rest moet je een kleine 100km omrijden.

’s Middags terug naar het strand en ’s avonds alweer in The Quarterdeck gaan eten, deze keer niet zo fantastisch, helaas. Terloops de plaatselijke economie nog een kleine kapitaalinjectie gegeven en dan gaan slapen, want de volgende ochtend moesten we terug naar Potch vertrekken.

De terugreis naar Potch verliep bijzonder vlekkeloos en was dus ook weinig boeiend. Niks maar dan ook werkelijk niks noemenswaardigs heeft ons pad gekruisd. We zijn zelfs niet verloren gereden! Het enige wat ik misschien nog kan vermelden zijn de 600km wegenwerken, maar echt, dat was het. Uiteindelijk rond 18u in Potch aangekomen en waren we allemaal toch wel blij om terug “thuis” te zijn. Hoe mooi St.Lucia ook was, we zijn onderweg een heel deel miserie en schrijnende toestanden tegen gekomen, de andere zijde van Zuid-Afrika die niet in de toeristenbrochures staat zeg maar. Maar daar schrijf ik een andere keer nog wel eens over. Hieronder nog wat foto’s van onze trip!

                         

7 – 11 augustus: St. Lucia Wetlands (deel 1)

Maandag 10 augustus was het Women’s Day en om de een of andere reden is dat hier een feestdag. =p Gezien we dus een lang weekend hadden leek ons dat een uitgelezen kans om er eens een paar dagen op uit te trekken. Na lang beraad, heftige discussies en een robbertje duimworstelen kozen we voor de St. Lucia Wetlands, een natuurgebied aan de oostkust van Zuid-Afrika dat tot UNESCO werelderfgoed behoort, hier ongeveer 800km vandaan.

Vrijdagnamiddag om 14u in onze gehuurde Ford Focus gestapt en vertrokken! De bedoeling was om onderweg in een Bed and Breakfast of backpackershostel te overnachten om dan zaterdag iets na de middag in St. Lucia te arriveren, ons in ons zwemfoudraal te hijsen en de geneugten van zon, zee en strand op te zoeken. Helaas! Vanaf vrijdag liep het al verkeerd! Zoals ik al eens eerder schreef zijn wegmarkeringen en verkeersborden hier opvallend afwezig in het landschap. Die dingen blijken gegeerd goed te zijn daar die uitstekend materiaal blijken te zijn om shacks mee te bouwen. Gevolg: uren aan het klooien geweest met de weg om dan ’s avonds aan te komen in Bethlehem (jawel!) alwaar, zo leerde de bijbel ons al, een slaapplaats vinden geen eenvoudige klus is. In de derde herberg (ofte: Bed and Breakfast) dan toch nog plek gevonden en zowaar de beste pizza van mijn leven gegeten in een plaatselijk restaurant!

De volgende ochtend was er echter geen tijd om te talmen, te lanterfanten of ontbijten, maar moesten we verder. On. Het plan was, zoals plannen horen te zijn, simpel doch ambitieus. De bedoeling was om de nationale weg te volgen tot een plaatsje genaamd Dundee, daar eraf te gaan en de rest van de weg door het binnenland sjeezen. Gezien de algehele afwezigheid van verkeersborden in dit land, was dat, achteraf bekeken, misschien niet zo’n geweldig idee, maar er was wel degelijk over nagedacht! Door door het binnenland te rijden sneden we een stuk af, vermeden we Durban (gigantische stad aan de kust) én zagen we nog een stukje historisch Afrika! De provincie waar we door reden was dan ook niet de eerste de beste maar Kwazulu-Natal, in het logboek van de mensheid bekend als een van de felst bekampte gebieden ter wereld. Hier heeft iedereen werkelijk met iedereen gevochten: boere met Engelsen, boere met Zulu’s, Zulu’s met Engelsen, Zulu’s met andere stammen, … enfin, iedereen met iedereen. We hebben daar dan ook een plaatselijk museum bezocht alwaar ik te weten ben gekomen dat in Kwazulu-Natal échte kannibalen hebben geleefd, en die mannen daar nog geen 100 jaar geleden mee gestopt zijn. Nijlpaarden en krokodillen bleken dus niet de enige gevaren op ons pad te zijn… Soit, verder gereden, de weg verloren, op de goede weg geraakt en dan uiteindelijk op de laatste kromme richting St. Lucia beland alwaar het noodlot, deze keer onverbiddelijk, toesloeg. Door een pothole in de weg gereden met als resultaat twee lekke banden. We zaten dus vast, gestrand op slechts 35km van St. Lucia en op meer dan 15km van het dichtstbijzijnde dorp, Mtubatuba. Vanzelfsprekend nam het verhuurbedrijf de telefoon niet op, moest je lid zijn van de plaatselijke VAB voor ze je wilden komen helpen, zaten we echt wel niet in de meest prettige omgeving én begon het donker te worden. Gelukkig stopte er even later een vriendelijke Zuid-Afrikaan die een takeldienst uit Mtubatuba belde die ons binnen het half uur zou komen takelen en misschien zelfs onze auto zou kunnen repareren! De vreugde was groot. Uiteindelijk natuurlijk nog meer dan 2u staan koekeloeren tot die mannen opdaagden. Tijd is hier, zo scheef ik al eens, absoluut relatief. De twee mannen van de takeldienst bleken dan nog zowaar Beavis and Butthead te zijn, twee blanke Zuid-Afrikanen die samen een erwt als hersens deelden, extreem racistisch waren en stonken naar zweet en bier. Na eerst bijna de voorbumper van onze focus vernield te hebben zijn ze er dan toch in geslaagd de auto op hun flatbedtruck te slepen en gingen we allen samen gezellig terug naar Mtubatuba, hun thuis en uitvalsbasis!

De rit naar hun hol was al de moeite waard, met de ellebogen leunend op het stuur, sjeezend tegen meer dan 90km per uur voerde Beavis ons naar Mtubatuba, onderwijl berichten aan het sturen naar zijn lief en dingen als Fakking Bitch, Hoer en de plaatselijke variant van Teringwijf verwijtend naar zijn telefoon roepend. Ze gingen trouwens zo snel mogelijk trouwen! Schoon! In ieder geval, hun werkplaats leek en bleek een autokerkhof te zijn, en ze waren eigenlijk in de eerste plaats noch garagist noch versleepbedrijf maar panel beaters. De werkplaats had een aantal voertuigen staan waarvan er geen een, maar dan werkelijk geen een, nog rijvaardig was. Verder waren ze allemaal bedolven onder een gigantische laag stof en deden onze nieuwe vrienden niets liever dan op of over de motorkap van de aanwezige voertuigen te zitten of lopen. In een vlaag van paniek dan terug het verhuurbedrijf getelefoneerd en na een dik uur telefoneren dan toch kunnen regelen dat ons voertuig daar de volgende dag weggehaald zou worden en we een vervangauto kregen! Vreugde, alweer. Door Beavis and Butthead naar een plaatselijke Bed and Breakfast gebracht en daar de nacht kunnen doorbrengen. Een korte nacht alweer weliswaar want om 6u moest ik er weer uit om ervoor te zorgen dat onze vervangwagen bij ons geleverd zou worden.

Beste verkeersbord ooit

 

Boerefest

Your official invite to the Boerefest sponsered by my family. Sunday at 12 o’clock. You are most welcome.

Met deze sms nodigde mijn office-mate mij officieel uit voor een Boerefest, een gezellige lunch op zondagmiddag bij haar familie. De familie woont hier in Potch in een landhuis in Tudor-style, het enige huis in die stijl in gans Zuid-Afrika. Prachtig huis, een brandende open haard, een warme gastvrije familie… het was echt een heel mooie zondagmiddag. Het was ook een beetje een speciale middag daar het de eerste keer was dat de vier generaties van de familie bij elkaar waren.

Speciaal omdat ik kwam was besloten om traditionele boerekos te maken, om mij daar ook eens kennis mee te laten maken, en het was werkelijk overheerlijk. Ik dacht dat Zuid-Afrika een land van steakhouses en braais was, maar de traditionele keuken is echt heel verfijnd. Als hoofdgerecht aten we lamsbout, gehaktballetjes, een zoute pannekoek met hoendervulling,  rode biet, rijst, zoete aardappelen en een groentenmengeling. En dat allemaal op een bord! Als nagerecht was er een traditioneel gebak met ijs, en daarna nog koffie, in de zetel bij het haardvuur.

Achteraf hoorde ik van Cecile dat het niet haar idee was geweest om mij uit te nodigen, maar dat van haar moeder. Die vond dat ik toch op z’n minst een keer op een Boerefest moest geweest zijn. Zo zie je hoe warm en gastvrij ze hier zijn… Ik ben echt ongelooflijk blij dat ik daar op aanwezig mocht zijn, het was echt een schone zondagmiddag :)

Verder, deze namiddag vertrekken mijn kotgenoten en ik naar St. Lucia, een plaatsje aan de oostkust, hier ongeveer 600km vandaan. Het is hier namelijk verlengd weekend, dus daarvan moet geprofiteerd worden. Het is ook zo ongeveer mijn laatste weekend hier waarin ik het me nog kan permitteren om nog een heel weekend op uitstap te gaan, gezien ik het vanaf woensdag echt wel druk ga hebben… En mijn thesis moet geschreven worden!

Zaterdag 1 augustus: Lion and Rhino Nature Reserve

Normaal hadden we afgelopen weekend een men’s weekend: op uitnodiging van een vriend van mijn mentor ging ik, en eenieder die meewou, een weekendje logeren op een echte farm en dan in de buurt daar gaan sandboarden, paintballen en karten! Hell fuggin’ yes! Helaas werd deze outing op het laatste nippertje verplaatst naar een latere datum omdat die vriend moest werken dat weekend…

In de plaats echter heeft mijn mentor de mensen van mijn kot en mezelf meegenomen naar een Rhino and Lion Nature Reserve, een betrekkelijk gigantisch wildpark waar de dieren in peis en vree samen leven en waar je met je eigen auto mocht en kon rondrijden. Een beetje zoals de Beekse Bergen dus, maar beter, veel beter. Dat park wemelde van de dieren: buffels, gnoes, impala’s, oryx, nog allerlei hertachtigen, zebra’s, tarentaals (een of andere dikke vogel die lijkt op een kruising tussen een fazant, een pauw en een kalkoen), struisvogels, leeuwen, witte leeuwen, wilde honden, pygmee-nijlpaarden, echte nijlpaarden, tijgers, panters, luipaarden, mariboes, een hoop exotische vogels, slangen, apen, schorpioenen, neushoorns, cheetahs, … Zot veel, in feite. Niet alle dieren lopen echter gewoon door elkaar in dat park. Vredelievende vegetariërs mogen naar hartelust rondhossen in het grootste gedeelte van het park, maar gevaarlijkere vleeseters zoals leeuwen, cheetahs en wilde honden) zitten “opgesloten” in gigantische (maar serieus gigantische) “kooien” (zo’n bekaert draad dus) alwaar ze in betrekkelijke vrijheid kunnen rondlopen. In het midden van het park heb je dan ook nog een wandelzone, in feite een mini-zoo, alwaar nog meer vleeseters zoals panters, tijgers, leeuwen, luipaarden, … opgesloten zitten in kleine kooien. Buiten die vleeseters vond je in die wandelzone ook allerlei vogels, iets vos-achtigs, een reptielenhuis, pygmee-nijlpaarden, baby-neushoorns,… De baby-neushoorns waren weesjes uit het Kruger park: hun moeders waren neergeschoten voor hun hoorn, en de kleintjes aan hun lot overgelaten. Een opzichter vertelde zelfs dat in hun park nog geen twee weken daarvoor ook een neushoorn bezweken was aan de verwondingen toegebracht door stropers. Intriest, in feite.

Zaterdag is ook voederdag voor de cheetahs, wilde honden en leeuwen, dus die worden al helegans opgewonden als ze zo’n bakkie (pick-up truck) met daarop een karkas van een of ander koebeest zien afkomen. We hebben dan ook geboeid zitten kijken naar hoe de leeuwen dat karkas uitbeenden (Scheurend vlees! Krakende botten! Machtig kauwende kaken!) en de cheetahs razendsnel met hun stuk biefstuk het hoge gras in verdwijnden. Het is wel altijd even slikken als zo’n kattebeest vlak naast uw raam om vlees komt bedelen of zijn eten komt verteren. Maar schoon, zowieso.  

Het weer dan! Ik zit hier dan wel in Zuid-Afrika maar het weer hier doet anders vermoeden. Zaterdag hebben we zowat heel de dag regen gehad (hoogst uitzonderlijk tot licht ongelooflijk volgens de meeste locals), afgewisseld met opklaringen en hagelbuien. Temperatuur: 2,5 tot 4 graden Celcius. En ik die dacht dat zo’n weersfenomenen slechts vage herinneringen gingen zijn! Gelukkig klaarde het in de afgelopen dagen alweer op, en vandaag was het meer dan 22 graden, straalblauwe hemel en zon! Helaas zat ik heel de dag binnen te werken
Wat hier wel ietwat vervelend is: vanaf 17u gaat de zon onder, en na 18u is het hier donker. Pikkedonker, zoals bij ons in de winter. Nu is het hier ook wel winter, maar toch. Ook in de zomer wordt het hier al tegen 19u donker is mij verteld geweest. Gezellig een terraske doen ’s avonds zit er dus niet in, ook al niet omdat het best wel fris wordt eenmaal de zon weg is, en gezellige terraskes moeilijk vindbaar zijn in Potch =p.

               

Intervarsity

Afgelopen donderdag, 30 juli, organiseerde manskoshuis Hombre de befaamde beetle-run: een stoet opgedirkte Volkswagen Kevers die olijk door de campus paraderen. Dit groots evenement luidt elk jaar vrolijk Intervarsity in: een magnifiek sporttornooi tussen de Universiteiten van Bloemfontein en Potch waarvoor zelfs de lessen vrijdagmiddag worden opgeschort! Hét hoogtepunt van de krachtmeting tussen de twee Universiteiten is, hoe kan het ook anders, de rugbymatch op zaterdagmiddag waarbij naar verluidt iedereen volledig, maar dan ook werkelijk volledig, uit zijn dak ging. Ik zeg naar verluidt omdat ik daar jammerlijk genoeg (nu ja) niet bij was, gezien ik op dat eigenste moment met mijn kotgenoten en mijn mentor door een wildpark sjeesde. Maar het moet zaterdagmiddag hier in Potch geknald hebben want er is mij verteld geweest dat onze universiteit de tegenstand zowaar verpletterd ende vernederd zou hebben! Daarbovenover was het nationale rugbyteam dan ook nog eens gewonnen van Nieuw-Zeeland dus de vreugde was groot, zeer groot, dit weekend.
Niet voor iedereen echter, ik heb weet van op zijn minst een koppel hier in Potch dat ruzie had dit weekend. Op vrijdagavond waren mijn kotgenoten gaan uitzoeken waar al die muziek vandaan kwam en waren onderweg op een ruziënd koppel gestuit. Toen het meisje uiteindelijk wegliep bekoelde het mannetje zijn woede dan maar door vuilzakken naar mijn kotgenoten te slingeren. Geniaal! Ikzelf was helaas afwezig op dat evenement gezien ik op dat moment in bad zat. Prioriteiten. Maar voor een keer was het dus niet doods en saai in Potchefstroom tijdens het weekend! Hoe zot! Maar zoals gezegd was ik er dus niet.

Waar zat ik dan wel? In een Rhino & Lion Nature Reserve alwaar ik geconfronteerd werd met de meest bizarre weersfenomenen: 2,5°C, regen, hagel en donder. Een Belgische zomer dus, en dat in Zuid-Afrika! Voor goed weer ben je heden ten dage blijkbaar beter af in België.

Hieronder enkele foto’s van de Hombre Beetle Run:

    

Armchair Safari: Griffin Bird Rehabilitation Centre and Jabulani Game Farm

Gezien tijdens het weekend in Potchefstroom blijven geen optie is wegens verhoogd risico op depressie (Potch is doods en saai in het weekend) zijn we vorig weekend een heuse Toyota Yaris gaan huren en het weidse Afrika ingetrokken!

Op zaterdag zijn we vertrokken naar Parys, een klein en zowaar betrekkelijk gezellig stadje hier ongeveer 50km vandaan. De vriendelijke dame van de toeristische dienst leek al in geen eeuwen meer toeristen over de vloer gehad te hebben en was bijzonder gretig en hulpvaardig in het vinden van een geschikte outing voor de namiddag. Die outing werden er twee: eerst naar de Griffin Bird Rehabilitation Centre en dan vervolgens door naar de Jabulani Game Farm and Wedding Lodge.
De Griffin Bird Rehabilitation Centre was eigenlijk echt de moeite waard. Het was ook geen echt instituut of iets dergelijks maar gewoon bij iemand thuis: de vrouw des huizes had op een dag een gewonde vogel in haar tuin aangetroffen en had die verzorgd en weer vrijgelaten. Uit dit bescheiden begin is dan een hobby gegroeid die nu, ongeveer 10 jaar later, uitgegroeid is tot zowat een full-time bezigheid. Toen we belden of we mochten langskomen was moeder vogelverzorgster echter niet thuis, maar de dochter wou ons met veel plezier wel eens rondleiden. Dit was eigenlijk echt de moeite waard, en wat ze daar deden was ook een zeer schoon werk. Ik was fan! De uil die jullie hierbeneden op de foto’s zien is trouwens superzacht! Als je ooit de kans krijgt: streel een uil!

Na Griffin stond er ons een heuse game drive te wachten in the de Jabulani Game Farm and Wedding Lodge. Die mens daar was al even blij ons te zien als de dame van de toeristische dienst gezien hij tijdens heel de week zowat geen bezoekers had gehad vanwege het koude weer. Na ondertekend te hebben dat Jabulani onder geen enkel beding verantwoordelijk is als we opgevreten of vertrappeld zouden worden door een of ander wild beest trokken we op pad met de toeristenjeep (compleet met cool box, frisdrank en chips!), op zoek naar wild! Rawr!
Een game farm is eigenlijk een mini-wildreservaat dat uitgebaat wordt door privé-eigenaars. Met mini bedoel ik echt wel groot, een paar honderd hectaren of meer waar dieren eigenlijk in het wild, omgeven door een stevige draad, in peis en vree met elkaar leven. Schoon. Het is ook absoluut niet gevaarlijk in zo’n game farm gezien alle dieren die je zouden kunnen opeten in een hok zitten. Het grootste gevaar tijdens onze armchair safari was uit de toeristenjeep te vallen als die over een putje in de weg reed, bv eentje gegraven door een overijverig wrattenzwijn. Op onze tocht zagen we giraffen, zebra’s, allerlei wonderlijke soorten hertebeesten, buffels, koeien, krokodillen en … leeuwen. De leeuwen waren wel zielig eigenlijk. Dat zijn wilde dieren die, opgesloten in een kooi die niet zo gek veel groter is dan een kooi in Plankendael, daar gefokt worden enkel en alleen voor de jacht. Het systeem is als volgt: als rijke Europese/Amerikaanse/… jager koop je voor betrekkelijk weinig geld (ik denk nog geen €3000) je eigen leeuw die dan wordt losgelaten in een of ander afgesloten reservaat waarna de onverschrokken jager met zijn gevolg dat dier mag opjagen en doodschieten voor de lol en de zottigheid. Zum kotsen, in feite.
Soit, we waren dus aan die leeuwenkooi foto’s aan het trekken terwijl de mannelijke leeuw op wat botten lag te kauwen toen dat dier zich plots oprichtte, naar mij keek en likkebaarden op mij af kwam gestapt. “Dag poes”, dacht ik nog tot de gids me waarschuwde: “you better get away from the wire now.” Zoals gezegd zaten die leeuwen wel in een kooi, maar dat is geen kooi zoals wij ze kennen: met een kooi bedoelen ze hier een draad type bekaert die ge normaal gezien rond uw hof neerpoot. Hier hadden ze ook nog extra “beveiliging” door middel van schrikdraad maar de gids zei dat we ons geen illusies moesten maken: uit de kooi geraken is nu ook weer niet zo’n geweldig probleem voor een gemotiveerde leeuw die wel een middagsnack lust. Tof! =p Om het wilde karakter van zo’n leeuw toch wat te temperen worden de kleine welpjes een paar dagen na de geboorte bij de moeder weggehaald en door mensen opgevoed tot ze ongeveer 3 maanden oud zijn. Dan zijn ze te groot en te sterk en worden ze weer naar de moeder gebracht. De gids vertelde ons dat als ze dit niet deden de leeuwen echt te wild zouden zijn om ze in een kooi te houden. Een schone dag die zaterdag, al voel je je wel een afschuwelijke toerist. Maar goed, zeker niet te klagen.

Zondag zijn we dan naar The Cradle of Humankind gereden, een gebied hier in Zuid-Afrika waar onwaarschijnlijk veel resten gevonden zijn van prehistorische (aapachtige) voorlopers van de homo sapiens. Dit leek wel interessant (en werd ons bovendien aangeraden door de faculteit rechten) maar was in feite niets bijzonders. Daarbovenover was het ook nog eens een toeristenval en bijgevolg dus belachelijk duur. De site in kwestie was niet meer dan een niet-bijzonder spectaculaire grot met daarnaast een tentoonstelling/museum over The Cradle of Humankind en wie of wat ze daar wel allemaal hadden gevonden. De tentoonstelling vond ik nog wel mooi, maar die grot vond ik niet echt de moeite. Die dag zijn we ook uren onderweg geweest wegens geen wegenkaart en volledige afwezigheid van enige wegaanduiding. Maar ok, al bij al was het wel leuk!  

Zo, dat was vorig weekend. Deze zaterdag (gisteren al, in feite) trokken we naar een lion and rhino farm met mijn mentor en zondag (vandaag al, in feite) ben ik uitgenodigd op een heus Afrikaans boerefest! Meer daarover spoedig!