7 – 11 augustus: St. Lucia Wetlands (deel 2)

De volgende ochtend, zondag,  kroop ik dus om 6u mijn bed uit om ervoor te zorgen dat onze auto op een ordentelijke manier gewisseld werd. Vrouwe Fortuna had blijkbaar genoeg van met onze voeten te rammelen en 4u later stond er effectief een nieuwe auto, een Volkswagen Polo deze keer, te blinken. Tegen 11u zijn we dan ook in het vreselijk mooie St.Lucia geraakt.

St.Lucia is een klein plaatsje, ongeveer 1 straat groot, en is gelegen aan de monding van een rivierenstelsel in de Indische Oceaan. Ten noorden van St.Lucia liggen The St.Lucia Wetlands, een moerassig natuurgebied dat zoals gezegd uitgeroepen is tot UNESCO werelderfgoed. De zee is woest en blauw, het zandstrand wit, het rotsstrand ruw, de duinen rijkelijk begroeid, er zijn bossen, alles is groen, aapjes lopen in de straten rond, neushoorns en zebras grazen in het gras, … Schoon zelle. Het is er wel heel toeristisch, maar in feite niet op een storende manier, al denk ik dat dat wel anders is in het hoogseizoen (het is hier tenslotte nog steeds winter). Maar echt een geweldig mooie plaats.
Vanaf we een slaapplaats gevonden hadden ons in ons zwemfoudraal gestoken en richting strand voor welverdiende rust na de beproevingen van de vorige dagen. Daarna nog even een korte wandeltocht langs de monding van het rivierenstelsel en dan ’s avonds gaan eten in restaurant The Quarterdeck (Moby Dick lezers krijgen nu spontaan uitslag =p). Scampi’s en een gigantische rib gegeten. Fantastisch. Restaurantbezoek is geweldig in Zuid-Afrika: 4 man, iedereen met voorgerecht, hoofdgerecht, en twee man nagerecht, drinken en cocktails, en dat alles voor een totaal van 62euro. Geniaal.

Voor de volgende dag wilden we eigenlijk walvissen gaan spotten, maar de plaatselijke afzetter vroeg 770 Rand per persoon voor 2 uurtjes op zee in zo’n veredelde roeiboot. Laat al maar. Dan maar gaan horen voor een tour door het natuurgebied, met de auto weliswaar want wandelen, dat is niet meer van deze tijd. Gezien dat gebied UNESCO-protected is mogen daar maximaal 120 voertuigen per dag binnen. De brave mensen van de toeristische dienst drukten ons echter op het hart dat we echt wel heel vroeg, 7u ’s morgens of zo, aan die poort moesten zijn want anders zouden we absoluut niet meer binnen geraken!!! Wij braafjes om 5.45u uit ons bed en het natuurgebied in. Wreed schoon daar in het licht van de klimmende zon. We hadden wel geen eten bij maar we waren optimistisch: daar in dat natuurgebied lag een plaatsje, Cape Vidal genaamd, waar we wel iets dachten te kunnen kopen of eten. Helaas, alweer! Bleek dat Cape Vidal enkel bestond uit wat vakantiebungalows en een braaiplek of veertig. Maar verder niks. Echt niks. Een kleine souvenirshop was er wel uiteraard, maar die verkocht geen eten, enkel koekjes tegen onredelijke prijzen. Toch maar koekjes dan, want we hadden honger! Ik kan nog steeds geen koekjes rieken of zien. Soit, schoon strand, ook daar. Dan nog het natuurgebied rondgetoerd, hier en daar gestopt aan zo’n sightseeing spot en dan maar terug naar St.Lucia gegaan want nog steeds honger, en ondertussen hadden we ook wel alles al gezien: meer dan 1 weg en een zandpad loopt er uiteraard niet door zo’n natuurgebied. En slechts een deel is maar toegankelijk vanaf St. Lucia, voor de rest moet je een kleine 100km omrijden.

’s Middags terug naar het strand en ’s avonds alweer in The Quarterdeck gaan eten, deze keer niet zo fantastisch, helaas. Terloops de plaatselijke economie nog een kleine kapitaalinjectie gegeven en dan gaan slapen, want de volgende ochtend moesten we terug naar Potch vertrekken.

De terugreis naar Potch verliep bijzonder vlekkeloos en was dus ook weinig boeiend. Niks maar dan ook werkelijk niks noemenswaardigs heeft ons pad gekruisd. We zijn zelfs niet verloren gereden! Het enige wat ik misschien nog kan vermelden zijn de 600km wegenwerken, maar echt, dat was het. Uiteindelijk rond 18u in Potch aangekomen en waren we allemaal toch wel blij om terug “thuis” te zijn. Hoe mooi St.Lucia ook was, we zijn onderweg een heel deel miserie en schrijnende toestanden tegen gekomen, de andere zijde van Zuid-Afrika die niet in de toeristenbrochures staat zeg maar. Maar daar schrijf ik een andere keer nog wel eens over. Hieronder nog wat foto’s van onze trip!