Op zondag 16 augustus organiseerde mijn mentor voor mezelf en mijn kotgenoten een heuse 4×4 trip! Omdat hij zelf zo geen voertuig bezit had hij een vriend (die ik een tijd geleden al ontmoet had op een braai) en zijn buurman opgevorderd om voor ons te rijden. De bakkies: Een Nissan Pajero en The Greatest Vehicle in the World: een Toyota Hilux pick-up truck.
Het 4×4 terrein was een privé-terrein, gelegen in de koepel (ofte: Vredeford Dome), het gebied hier nabij Potch dat enkele miljoenen jaren geleden getroffen is door een of andere meteoor met malafide bedoelingen (Annihilation! The end of the world as we never knew it! The end of all life!). Helaas voor de komeet veroorzaakte die niet meer dan een verrimpeling in het aardoppervlak, met een wreed schoon landschap als resultaat! Maar over de koepel schreef ik al eens. Soit, het was dus daar te doen, op naar verluidt een van de beste 4×4 tracks van het land!
4×4 rijden hier in Zuid-Afrika is een, euh, aparte bedoening. Benodigdheden: een 4×4 voertuig, een vrolijke stemming, vrienden, braai gerief, en het belangrijkste van al: een koelbox stampvol bier. Je rijdt met je rechterhand, en met je linkerhand hou je een pintje vast. Bij moeilijke stukken zet je je pintje even in de bekerhouder. Je medepassagiers vraag je om je op tijd en stond een nieuw pintje aan te reiken. Geniaal, op een iets of wat verdraaide manier. Maar geniaal, zowieso.
Maar het was dus fantastisch. Rechtstaand op de achterkant van zo’n pickuptruck, je haren in de wind, angstig wegduikend voor laaghangend loofbos… geniaal! Het is een beetje zoals paardrijden, maar dan zonder paard, met meer lawaai en je moet zelf niets doen buiten je vast houden. Maar het heeft er wat van weg, serieus! Fantastisch ook hoe zo’n 4×4 zich zonder veel moeite, met schijnbaar het grootste gemak zelfs, zichzelf overal door trekt. <3 those machines.
Na een paar uur gereden te hebben stopten we aan een braaiplek voor een heerlijke braai. Stevig voedsel was noodzakelijk want daarna zouden we een bijzonder steil en moeilijk stuk voor de kiezen krijgen! Dat stuk was een en al naar boven, over rotsen, dan weer naar beneden door supersteile dalen (meer dan 30 graden) en dan weer opnieuw! Hell fuggin’ yes.
Het eerste deel, een bijzonder moeilijk rotsstuk, zijn we zonder veel kleerscheuren doorgekomen. De Pajero had enkel een deuk op het voetblad onder de deur opgelopen maar dat was geen probleem: “it adds character.” De mensen die achter ons reden, in een schitterende Land Rover 110, kwamen er echter niet zo simpel van af. Hun bestuurder was stomdronken, ongetwijfeld klein geschapen, en nam echt debiel veel risico’s. Met een rotvaart spurtte hij dat moeilijk stuk op. Roekeloos, zeker gezien er 4 volwassenen en 3 kleine kinderen in zijn 110 zaten. Soit, na 50m zijn voorwielen klem gereden, nog eens ferm gas gegeven en zodoende met zijn bulderende V8 zijn transmissie naar de voorwielen aan stukken getrokken. Als gevolg daarvan werd heel zijn auto opgewipt en dankzij de zwaartekracht ook weer kei hard neergesmakt, waardoor de transmissie naar de achterwielen door een ferme steen aan diggelen werd geslagen. Gedaan met de pret. Nature vs. Land Rover: 1 – 0. Daar stond hij dan te koekeloeren, aan het begin van het moeilijkste stuk. Maar toen! Toen is het meest glorieuze voertuig ter wereld in actie geschoten: de Toyota Hilux Pickup Truck.
Top Gear fans weten dat Jeremy, Hammond en James gepoogd hebben zo’n Hilux te vernielen, maar daar niet in geslaagd zijn. Ze hebben die vastgebonden aan de kust en gewacht op vloed, in brand gestoken, te lijf gegaan met een sloophamer, er een caravan op laten vallen, bovenop een flatgebouw gezet en het gebouw dan laten instorten,… Het ongelooflijke was dat die Hilux, na alles, nog steeds reed. Awel, serieus, na vorige zondag ben ik bijna op mijn knieën gevallen en dat ding gekust. Onwaarschijnlijk wat dat voertuig daar heeft gepresteerd.
Nadat onze nieuwe vrienden dus gestrand waren met hun Land Rover is mijn mentors buurman met zijn Hilux terug wat naar beneden gereden en voorgesteld om die mensen voor de rest van de weg te takelen. Na nog wat stoere praat van de Land Rover eigenaar “I would rather push my Land Rover than being towed by a Toyota” hebben we toch maar een sleepkabel bevestigd en hen dus op sleeptouw genomen (woeha!). De rest van de tocht was gewoon subliem. Ik stond daar, achter op het bakkie van de Toyota, gewoon te kirren van plezier en ontzag voor die Hilux. Wat een machine! Met schijnbaar nog niet de minste moeite sleepte hij die Land Rover voort, door berg en dal, bocht na bocht, heuvel na heuvel. Magnifiek, er is geen ander woord voor. Niets was opgewassen tegen de brute kracht van de Hilux. De sleepkabel brak, en ook de towbar van de Land Rover brak gewoon onder de macht van de Toyota! De KRACHT. Awesome. Wat een voertuig! Na een paar uur gesleep dan uiteindelijk rond 19u dan toch aan het eindpunt geraakt, en moe en voldaan terug naar Potch gereden. Het was subliem, werkelijk subliem!
Hieronder enkele foto’s!
Fuck Yeah! De Hilux!’k Ben zo jaloers!
Geniaal! Heb je zelf ook gereden (met een pintje in je hand)?
OMG JEALOUSNESS!!1
Ge drinkt dus terug? :p